Ik maak momenteel een koffietafelboek. LUWTE gaat het heten.

Een boek vol rust, reflectie en richting. Voor iedereen die het lef heeft om zichzelf even te stoppen en eindelijk serieus te nemen.

De ontwikkeling van Luwte loopt lekker door. De teksten zijn in goede handen bij Marleen en het ontwerp door Wouter komt richting een afronding. Een lancering ligt om de hoek, zou je denken...

Toch kies ik ervoor om het met een maand uit te stellen. In plaats van eerste week maart, presenteer ik het boek op dinsdag 7 april. De reden is praktisch en simpel: de drukker heeft wat meer tijd nodig. Maar alles staat nog in de steigers en we zouden dan volgende week al akkoord moeten geven op de definitieve versie. Dat werd me te spannend en niet volgens het concept van luwte, dat juist oproept tot vertragen om vooruit te komen. Dus nog een maandje extra geduld!

Boeklancering schuift op naar 7 april 🗓️

Een mijlpaal afgelopen week: het volledige boek is nu vormgegeven. Dat houdt in: van kaft tot kaft zit alles erin: beeld, tekst, kleur. Maar ook structuur, eenheid en zaken als de colofon en een handige thema-index. Ik kan er een mooi stukje proza van maken, maar wat ik eigenlijk wil zeggen is: ik vind het gewoon supervet om alle onderdelen samen te zien komen. Ik maak al jaren de mooiste werken voor mijn klanten, maar nu is het van mijzelf. Ik ervaar nu met Wouter als boekontwerper wat mijn klanten meemaken als hún idee samenkomt in een product.

We kunnen nog wat schuiven, sommige beelden krijgen een herbestemming en ook de teksten zijn nog niet definitief. Toch geeft het een heel goed beeld van wat Luwte gaat worden: een kleurrijk, interieurwaardig luxe koffietafelboek. Binnenkort vertel ik wat meer over de materiaalkeuzes en afwerking.

Hierbij een zogeheten sneak peak. Is het geen plaatje? (Ja, het is een plaatje, want het echt boek moet natuurlijk nog geproduceerd worden.)

Teksten slijpen en herschrijven 🖊️

Ergens in de afgelopen maanden kreeg ik het advies van mijn schoonzus, zelf creatief schrijver, om iemand de tekstcontrole te laten doen. "Echt doen hoor, da's heel belangrijk en wordt toch vaak vergeten!", drukte ze me op het hart. Met een redacteur die de context van het boek snapt en feedback kan geven over schrijfwijze, onduidelijkheden en suggestie kan doen die beter zijn voor de lezer. Ik wist direct met wie ik dat samen wilde doen: Marleen. We kennen elkaar, maar niet door en door en we werkten niet eerder samen. Dat is de juiste persoonlijke afstand voor een oprechte eindredactie.

Ik had dat niet bedacht toen ik aan het boek begon. Maar nu Marleen door het boek gaat, blijkt de waarde van een redacteur enorm. Als tekstschrijver geeft ze me de feedback en verbeterpunten die nodig zijn om de korte verhalen begrijpelijk, toegankelijk en lekkerder leesbaar te maken. Ze bewaakt de essentie van mijn woorden, terwijl ze me uitdaagt dieper te gaan en vooral duidelijker te zijn.

In de wijzigingen die ik nu doorvoer in de teksten begin ik een rode draad te herkennen: ik schrijf altijd eerst veel en wazig, maak het beknopter en concreter, maar dan vaak net te kort-door-de-bocht, waardoor een lezer de weg kwijt kan raken in het verhaal. Of die andere rode draad, waarin ik te vaak meerdere concepten of onderwerpen probeer te verpakken in 1 zin. Efficiënt en duidelijk voor mij, maar niet duidelijk voor de lezer.

En zo helpt een grondige redactieronde om wat ik wil vertellen aan te scherpen en leer ik duidelijker te zijn in wat ik wil zeggen.